Oei, wat een brulboei!

Liefkozend noemen we onze dochter wel eens Billie Brulboei. Deze meid heeft sinds haar geboorte al een, zoals onze kraamhulp dat noemde, pittig huiltje. Toen het kleine meisje de eerste dag flink aan het huilen was, vroeg ik haar daarom ook wat voor huiltje dit zou kunnen zijn. Onze hulp antwoordde heel nuchter: “Dat weet ik niet, ik ken Billie nog niet zo goed.” Wauw, ik kwam weer met beide voeten op de grond. Je moet aan elkaar wennen, hoe logisch is dat! Het maakt je niet meteen een slechte moeder als je niet direct weet waarom je baby even huilt. Maar toch.. is er toevallig geen gebruiksaanwijzing voor baby’s?

Ik was destijds zo gefocust op mijn zwangerschap, dat ik na de geboorte niks wist over de komende ontwikkelingen van ons kleintje. Wel merkte ik zo nu en dan dat ze het erg moeilijk had met zichzelf. Zodoende kwam ik, pas na 2 sprongetjes, bij het boek Oei, ik groei! De voorbeelden van andere ouders en de tips voor deze ietwat onzekere moeder kwamen als geroepen met sprong 3 in het vooruitzicht. De derde sprong gaat over de wereld van vloeiende overgangen. Ik lees alles vol bewondering voor mijn dochter, maar ik moet toegeven dat sommige dingen ook niet voor te stellen zijn. Wat ze na deze sprong heel goed kan is hele mooie verhalen vertellen met het stemgeluid dat klinkt als een piepende en krakende deur. Het gaat vloeiend van laag naar hoog en eindigt soms in een gilletje. Wat grappig dat je dit soort geluiden opeens kan waarderen wanneer het uit jouw kindje komt. Gekke mama-hormonen!

De laatste sprong die we gehad hebben, is sprong 4. Ik zeg inderdaad “we”, want je beleeft alles zo intens mee wanneer je net iets beter weet wat er in het koppie van je kleine omgaat. Ik keek naar het schema van de sprongetjes en ik slikte een keer. Deze sprong zou gewoon bijna een maand duren. Ik hield mijn hart vast, maar wat bleek? Het viel reuze mee, juist omdat ik het zag aankomen en haar kon helpen. Voor Billie stond dit sprongetje in het teken van haar mond. Het was de eerste keer dat ze goed kon duimen, eerste keer dat ze echt ging schaterlachen, eerste keer dat ze een groentehapje kreeg, eerste keer dat ze alle speeltjes goed kon oppakken en dus ook even wilde aflebberen en haar eerste tandje kwam toevallig ook nog eens tijdens deze periode.

Het aller, aller leukste aan de sprongetjes (en het bewust meemaken van deze periodes) is de tijd die erna komt. Na het vele gehuil en gezeur komt er een hele vrolijke, lieve zonnestraal tevoorschijn die bijna van de een op de andere dag zoveel meer wil en kan. Het heeft iets magisch en stiekem kan ik weer een beetje ademhalen. Hee, mijn baby is weer oké! 

Help, ik ben een kluizenaar

Al 6 maanden ben ik thuis voor onze lieve Billie. Daar komen nog 2 maanden bij en halverwege augustus start ik weer met werken. Ik heb echt enorm veel geluk gehad met mijn baan en de mogelijkheden, want veel eerder had ik voor mijn gevoel ook niet kunnen beginnen. Al met al heb ik best wel moeten wennen aan mijn nieuwe levensstijl. Inderdaad, die hashtag momlife. Ik had gedacht dat ik een moeder zou zijn die vanaf het begin af aan lekker sociaal als supermoeder overal op af zou gaan. Hup, kinderwagen of draagzak mee en go! Niks is minder waar… Ik werd een beetje een kluizenaar.

Dat hup met die kinderwagen lukte wel, maar dan wel alleen een rondje naar de supermarkt. Echt de stad in vond ik al een stuk spannender. Ook op visite naar vrienden en vriendinnen vond ik eigenlijk maar niks. Wat als Billie geen zin had? Honger kreeg? Moe werd? Ik zou er niks om moeten geven, maar dat deed ik wel.

Het zorgde er aan de ene kant voor dat mijn wereldje best wel klein werd. Ik was dan s’avond als mijn vriend thuiskwam niet altijd even gezellig. De positieve kant van het verhaal is dat ik en Billie een super team zijn geworden. We zijn de afgelopen tijd veel met zijn tweetjes geweest en ik heb het gevoel dat ik nooit iets heb gemist als het op haar aankomt.

Nu ik minder borstvoeding geef en Billie een stuk langer verzadigd is door een fles met schepjes, ben ik al een stuk relaxter. En goh, Billie dus ook! Afgelopen zaterdag zijn we zelfs even buiten de deur gaan lunchen. I know, dat klinkt misschien wel wat sneu, maar voor mij was het weer een stapje verder. Niet onbelangrijk, onze munchkin deed het zo goed! Nieuwsgierig tot en met, lekker spelen in haar reiswieg en zelfs nog even gesnurkt onderweg. Dus, is het alweer bijna weekend?

Voeding, voeding en nog eens voeding

​”Een klein baby’tje is veel werk” hoor je vrijwel constant wanneer het om de kleine ukkepukken gaat. Ik had niet anders verwacht, ik vond het met mijn 2 kleine kittens destijds ook al druk. Toch wist ik niet dat de drukte vooral veroorzaakt werd door de eetlust van mijn lieve Billie.

Toen ik zwanger was, was ik vooral bezig met de dikke buiken fase. Ik las boeken over de 9 maanden en uiteindelijk wilde ik ook wel goed voorbereid zijn voor de bevalling. Eigenlijk had ik geen idee wat ik moest doen wanneer ons meisje ons zou verblijden met haar komst. Wel wist ik dat ik borstvoeding wilde geven, omdat ik had gelezen dat moedermelk het beste is voor je kindje. Ook is de wetenschap nog niet zo ver, dat ze alle bestanddelen van moedermelk kan namaken. De nerd in mij vond dit zo fascinerend, dat ik alleen daarom al besloot borstvoeding te geven zo lang als dat ik kon.

Vanaf de geboorte is het niet altijd makkelijk geweest. Het begon toen ze net op mij lag. Dat bijzondere moment dat je kindje net ter wereld is gekomen en je nog niet helemaal kan bevatten dat jullie voor altijd samen verbonden zullen zijn, vanaf dat moment met een spreekwoordelijke navelstreng uiteraard. Billie hapte zo hard, dat ik meteen een grote rode striem op mijn tepel had, au! De eerste nacht en dag kon ze ook niet goed aanhappen en hoewel baby’s altijd in gewicht zakken, viel die van mij natuurlijk nog net een beetje meer af. De tweede nacht werd ze zelfs niet eens goed wakker voor de voedingen. Ik had toen geen idee dat het geen goed teken was en dacht stiekem, goh, wat is ze makkelijk!

De oplossing kwam in de vorm van een tepelhoedje, olé. Ik vond het er gek uitzien, maar toen ik haar als een gek zag happen en voelde drinken was ik het alweer vergeten. Billie dronk in de kraamweek hooguit 10 minuten. Ze was zo gulzig en alle melk sluisde door haar kleine mini lichaampje en ik kon het in haar maagje horen plonsen. Al snel veranderde dit. Ze begon er plezier in te krijgen en bleef steeds langer “hangen”. Op een gegeven moment zat ik aan het toppunt van een uur! Reuze gezellig, maar mevrouwtje komt om de 2 uur. Voor degene die nog geen kinderen hebben: dat betekent dat je dan al een uur kwijt bent aan het voeden en dan nog een uur over hebt voor iets anders voordat ze wéér wil drinken. Dat uur ben je bijvoorbeeld bezig met knuffelen, spelen, luiertjes verschonen, proberen de baby te laten boeren, spuug ruimen en uiteraard het huishouden bijhouden.

Op dit moment wil ze 8 keer per dan snacken, wat best wel veel is voor een baby van 4 maanden. Ik wist van tevoren dus echt niet dat dit al mijn tijd zou opslokken (fijn zo’n woordgrap) en zo zullen er nog heel veel dingetjes komen die anders gaan dan dat je denkt. Stilletjes aan weet ik dat het tijd wordt om het roer wat om te gooien met eventueel een flesje erbij, maar ik stel dat lekker nog even uit want stiekem is het ook gewoon mega gezellig.

Moet ik echt bevallen?

Wat vond ik het spannend en wat was ik eigenlijk bang. 9 maanden lang probeerde ik verschillende tactieken om met de angst voor de bevalling om te gaan. De laatste, onvermijdelijke “hindernis” voordat we van onze meid konden gaan genieten.

Tijdens de eerste periode was de datum, 5 februari, nog zo ver weg dat ik zeker wist dat ik na 9 maanden wel klaar zou zijn met zwanger zijn. Dat was ik dus niet! Ik vond zwanger zijn heerlijk (op de eerste 4 maanden waarin ik kotsmisselijk was na dan).
Daarna kwam het “kop in het zand” moment. Als je niet weet hoe een bevalling precies verloopt, hoef je er ook geen schrik van te hebben, toch? Dit duurde niet lang, aangezien mijn beste vriendin tevens mijn verloskundige zou zijn. Stiekem ga je dan toch wel wat dingetjes te vragen. En toen was het opeens nog maar 2 maanden en ik hakte de knoop door: ik ga op zwangerschapsyoga. Een gewaarschuwd mens telt voor twee en met een groepje van 6 anderen vroegen we de instructrice het hemd van het lijf over de naderende bevalling.
Er werd bij de yoga veel gesproken over weeën. Ik weet niet waarom, maar ik dacht dat die wel te doen waren. Ik ben niet zo kleinzerig en ik zou ze wel even wegpuffen. Ik was vooral heel bang voor het moment na de weeën…

Op 27 januari werd mijn kleintje geboren en ik kan je vertellen, ik was juist blij toen ik “mocht” persen en eindelijk klaar was met die verschrikkelijke weën. Een paar dagen voor de bevalling liep ik al een paar dagen met gebroken vliezen oeps. Daardoor moest ik worden ingeleid in het ziekenhuis en kreeg ik een fijne weeënstorm cadeau. De bevalling kan dan erg vlug gaan en zodoende kregen we onze dochter Billie 6,5 uur later in onze armen! Persoonlijk vond ik bevallen achteraf heel erg gaaf. Ja, echt! Maar bij mij is het redelijk vlot verlopen. Ik weet dat niet iedereen die ervaring deelt en dat is erg jammer.
Misschien dat het mij ook mee is gevallen, omdat ik met 32 weken een echo kreeg waar men iets dacht te zien wat niet goed zou zijn (een bloedvat voor de uitgang, daarover misschien later meer). Ik had daar erg veel stress van en toen achteraf bleek dat het allemaal goed was halleluja, stond ook niks de natuurlijke bevalling in de weg.