Moet ik echt bevallen?

Wat vond ik het spannend en wat was ik eigenlijk bang. 9 maanden lang probeerde ik verschillende tactieken om met de angst voor de bevalling om te gaan. De laatste, onvermijdelijke “hindernis” voordat we van onze meid konden gaan genieten.

Tijdens de eerste periode was de datum, 5 februari, nog zo ver weg dat ik zeker wist dat ik na 9 maanden wel klaar zou zijn met zwanger zijn. Dat was ik dus niet! Ik vond zwanger zijn heerlijk (op de eerste 4 maanden waarin ik kotsmisselijk was na dan).
Daarna kwam het “kop in het zand” moment. Als je niet weet hoe een bevalling precies verloopt, hoef je er ook geen schrik van te hebben, toch? Dit duurde niet lang, aangezien mijn beste vriendin tevens mijn verloskundige zou zijn. Stiekem ga je dan toch wel wat dingetjes te vragen. En toen was het opeens nog maar 2 maanden en ik hakte de knoop door: ik ga op zwangerschapsyoga. Een gewaarschuwd mens telt voor twee en met een groepje van 6 anderen vroegen we de instructrice het hemd van het lijf over de naderende bevalling.
Er werd bij de yoga veel gesproken over weeën. Ik weet niet waarom, maar ik dacht dat die wel te doen waren. Ik ben niet zo kleinzerig en ik zou ze wel even wegpuffen. Ik was vooral heel bang voor het moment na de weeën…

Op 27 januari werd mijn kleintje geboren en ik kan je vertellen, ik was juist blij toen ik “mocht” persen en eindelijk klaar was met die verschrikkelijke weën. Een paar dagen voor de bevalling liep ik al een paar dagen met gebroken vliezen oeps. Daardoor moest ik worden ingeleid in het ziekenhuis en kreeg ik een fijne weeënstorm cadeau. De bevalling kan dan erg vlug gaan en zodoende kregen we onze dochter Billie 6,5 uur later in onze armen! Persoonlijk vond ik bevallen achteraf heel erg gaaf. Ja, echt! Maar bij mij is het redelijk vlot verlopen. Ik weet dat niet iedereen die ervaring deelt en dat is erg jammer.
Misschien dat het mij ook mee is gevallen, omdat ik met 32 weken een echo kreeg waar men iets dacht te zien wat niet goed zou zijn (een bloedvat voor de uitgang, daarover misschien later meer). Ik had daar erg veel stress van en toen achteraf bleek dat het allemaal goed was halleluja, stond ook niks de natuurlijke bevalling in de weg. 

Advertenties